KRĘGOZMYK

Kręgozmyk to tak zwana spondylolistheza.  To przemieszczenie całego kręgu do przodu względem kręgu znajdującego się niżej.

Powstaje często w wyniku:

• wady rozwojowej, tzw. kręgoszczeliny,

• urazu, 

• upadku, 

• zmian zwyrodnieniowych,

• może mieć etiologię dysplastyczną,

• charakter dziedziczny.

Najczęściej dotyczy odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Może być rozpoznawany u dzieci, młodzieży, u których wykonuje się badanie rtg z powodu np. podejrzenia skrzywienia kręgosłupa. Może długo przebiegać bezobjawowo. 

U osób starszych często współistnieje z dyskopatią.

W zależności od wielkości przesunięcia się kręgu wyróżnia się kilka stadiów nasilenia kręgozmyku (klasyfikacja Meyerdinga, określająca w % przesunięcie kręgu).

Do rozpoznania spondylolisthezy wystarczy rtg kręgosłupa, wykonane w dwóch projekcjach: a-p (anterior/posterior) oraz w projekcji bocznej.

Wykonywanie badań obrazowych nie jest potrzebne. Wykonywane bywa natomiast w sytuacjach podejrzenia innych zmian, np. w dyskopatii.

Z wiekem objawy mogą narastać, bo dołączają się właśnie wspomniane wyżej zmiany zwyrodnieniowe czy dyskopatyczne.

Objawy, głównie bólowe, narastają powoli tak jak powoli przesuwa się krąg.  Dość charakterystyczną cechą jest występowanie bólu w czasie chodzenia, a ustępowanie w spoczynku. Jest to tak zwane CHROMANIE NEUROGENNE.

Dzieje się tak dlatego, że przy ruchach dochodzi do ucisku na nerwy, czego konsekwencją jest ból. Czasem jest on silny i pojawia się przy zmianie pozycji, po chwili jednak mija.

Leczenie.

Kręgozmyk bezobjawowy, rozpoznany przypadkowo, nie wymaga leczenia.

Jeżeli natomiast jest już rozpoznany, to wskazane są okresowe prześwietlenia kręgosłupa w celu oceny stopnia przesunięcia się kręgu.

Należy jednak unikać: 

• przeciążania kręgosłupa, 

• biegania po nierównej powierzchni, 

• jazdy na rowerze po wertepach, 

• skakania i wstrząsów.

 Pacjent musi uważać na pozycję, w której siedzi, pracuje, aby nie dochodziło do zbytniego zginania kręgosłupa.

Jeżeli mimo to pojawią się dolegliwości, to stosuje się leczenie zachowawcze, objawowe, czyli leki przeciwbólowe, kinezyterapię, ewentualnie sznurówkę zakładaną na kilka godzin dziennie.

W sytuacji braku poprawy po leczeniu zachowawczym lub w sytuacji pojawienia się ubytkowych objawów neurologicznych, wskazany jest zabieg operacyjny.

Jest kilka typów zabiegów. Może być zastosowana rekonstrukcja, vertebrectomia, czyli usunięcie kręgu, stabilizacja i repozycja z zastosowaniem wszczepów tytanowych lub usztywnienie na instrumentarium.

W niektórych ośrodkach stosowane są mniej inwazyjne zabiegi, czyli przezskórna stabilizacja transpedikularna lub repozycja, czyli podciągnięcia kręgu, który uległ ześlizgowi.

 Leczenie jest jednodniowe. Poprzez małe nacięcia wprowadzane są śruby i wykonywany jest zabieg.