Insulinooporność. To ostatnio bardzo często omawiany temat, zwłaszcza pod kątem możliwości rozwoju cukrzycy typu 2, czy otyłości.
Ale to nie jedyne zagrożenia jej istnienia.
Insulinooporność ma duży wpływ na funkcje mózgu.
Insulina działa nie tylko w mięśniach czy wątrobie, ale również w mózgu, gdzie pełni ważne funkcje związane
-z pamięcią,
-uczeniem się,
-nastrojem i
-metabolizmem neuronów.
Gdy dochodzi do insulinooporności, również mózg zaczyna „gorzej reagować” na insulinę, co może prowadzić do różnych problemów neurologicznych.
W jaki sposób?
1. Zaburzenia pamięci i uczenia się
Insulina w mózgu wspiera plastyczność synaptyczną, czyli zdolność neuronów do tworzenia nowych połączeń – co jest podstawą procesów uczenia się i zapamiętywania.
Gdy mózg staje się oporny na insulinę, te procesy zaczynają szwankować.
2. Zwiększone ryzyko chorób neurodegeneracyjnych
Długotrwała insulinooporność zwiększa ryzyko:
-Choroby Alzheimera (nazywanej niekiedy nawet “cukrzycą typu 3”),
-Otępienia naczyniowego (bo często towarzyszy jej miażdżyca i nadciśnienie).
W mózgu gromadzi się więcej patologicznego beta-amyloidu i tau, co przyspiesza neurodegenerację.
3. Zaburzenia nastroju i depresja
Insulinooporność wiąże się z przewlekłym stanem zapalnym i zaburzeniami neuroprzekaźników (np. serotoniny), co może sprzyjać:
depresji,
lękom,
spadkowi motywacji i energii.
4. Mikrokrążenie mózgowe
Insulinooporność uszkadza śródbłonek naczyń krwionośnych i pogarsza ukrwienie mózgu.
To przekłada się na mniejszą ilość tlenu i glukozy dla neuronów – czyli mniejszą „wydolność” mózgu.
5. Zaburzenia snu
Insulinooporność wiąże się z otyłością i zaburzeniami metabolicznymi, które zwiększają ryzyko bezdechu sennego – a niedobór snu wpływa negatywnie na funkcje poznawcze.
Podsumowując:
Insulinooporność to nie tylko problem metaboliczny – to poważne zagrożenie dla zdrowia mózgu. Może przyczyniać się do:
- pogorszenia pamięci,
- wolniejszego myślenia,
- wahania nastroju,
- a nawet rozwoju otępienia.
