RWA KULSZOWA

Bóle krzyża to niezwykle częsta dolegliwość występującą u około 90 % osób, z czego około 40% to rwa kulszowa.

Wystąpić może tez u młodych osób, u pracujących fizycznie, czasem też u sportowców, ale z wiekiem występuje częściej.

Objawy ostrego zespołu to nagły silny ból w dolnym odcinku kręgosłupa, często uniemożliwiający wyprostowanie się, ból promieniować może do nogi, wzdłuż uda, podudzia aż do stopy. Dlaczego?

Kręgosłup ma fizjologiczne krzywizny. W odcinku lędźwiowym jest lordoza.

To powoduje, że najbardziej obciążony przy schylaniu się czy podnoszeniu ciężaru jest dolny odcinek kręgosłupa-odcinek krzywo-lędźwiowy.

Nerw kulszowy (nervus ischiadicus) 

Nerw jest największym nerwem w organizmie człowieka. To nerw mieszany, czuciowo-ruchowy, powstaje z połączenia się korzeni nerwowych od L4 do S 2-3.

Biegnie od kręgosłupa przez pośladek, do tylnej części uda, podudzia, aż do stopy-kostki zewnętrznej.

Przyczyn uszkodzenia jest wiele a są to: 

– zmiany zwyrodnieniowe kostno-stawowe kręgosłupa,

– dyskopatie,

– nowotwory (pierwotne i przerzutowe)

– zmiany zapalne,

– schorzenia reumatyczne (rzs),

– choroby kręgosłupa (choroba Baastrupa).

– urazy,

– przeciążenie (otyłość).

Najczęściej przyczyną ostrego zespołu bólowego jest dyskopatia.

Dysk, czyli jądro miażdżyste, to owalna galaretowato-włóknista struktura (stad nazwa dysk) znajdująca się między trzonami kręgów.

Z wiekiem jądro ulega zmianom zwyrodnieniowym a zmieniając swoją strukturę i swoje położenie staje się przyczyną uszkodzenia nerwu lub korzeni nerwowych.

Rwa kulszowa może być jednostronna lub obustronna,

Diagnostyka

Wywiad oraz badanie neurologiczne pozwalają na wstępne rozpoznanie i ustalenie poziomu uszkodzenia.

Badaniem potwierdzającym rozpoznanie jest rtg kręgosłupa.

Przy braku poprawy po leczeniu zachowawczym (2 tygodnie) lub istniejących wątpliwościach diagnostycznych, wykonuje się badania obrazowe – tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny.

Leczenie

Leczenie może być zachowawcze lub operacyjne.

Z reguły rozpoczyna się terapię od leczenia zachowawczego.

Stosuje się:

– ograniczenie aktywności ruchowej (leżenie w ostrym okresie),

– leki przeciwbólowe,

– NLPZ (niesterydowe lek pprzeciwzapalne przeciwbólowe),

– leki rozluźniające napięcie mięśni,

– lłożenie odbarczające,

– fizjoterapię.

Są jednak sytuacje w których należy od początku należy brać pod uwagę leczenie operacyjne.

Wskazaniem do pilnej konsultacji neurochirurgicznej jest:

-Dysk centralny (uszkodzenie zwieraczy z ich dysfunkcja nietrzymanie moczu i stolca),

-Amputacja korzonka nerwowego – opadanie stopy.

 W pozostałych przypadkach wskazanie do zabiegu operacyjnego jest brak poprawy po leczeniu zachowawczymprzez około pół roku oraz utrudnienie codziennego funkcjonowania chorego, który zdecyduje się na takie leczenie.

Leczenie stanu przewlekłego

Zlecam odstawienie leków, jeśli jest potrzeba ich stosowania, to tylko doraźnie.

– Okresowe ułożenie obarczające,

– stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty,

– codzienną aktywność ruchową,

– ograniczenie podnoszenia ciężaru (do 5 kg z równomiernym obciążaniem, czyli rozłożeniem na 2 ręce),

– w przypadku nadwagi lub otyłości zalecam kontakt z dietetykiem i zrzucenie zbędnych kilogramów. To znacząco poprawia kondycję i zmniejsza przeciążenie kręgosłupa,

– przy nasileniu dolegliwości (okres wiosna/jesień) konsultacja z neurologiem, leczenie w poradni leczenia bólu lub poradni rehabilitacyjnej.

Przy właściwym postepowaniu dolegliwości, mimo przewlekłego charakteru nie są dużym problemem i pozwalają na prowadzenie normalnego, zdrowego trybu życia.