Drżenie samoistne jest najczęstszą chorobą przebiegającą z drżeniem rąk. Leczenie zależy przede wszystkim od nasilenia objawów i ich wpływu na codzienne funkcjonowanie części pacjentów wystarczy postępowanie niefarmakologiczne, u innych konieczne jest leczenie lekami lub zabiegowe.
Postępowanie niefarmakologiczne
Przy łagodnym drżeniu często pomocne są proste działania:
- ograniczenie kofeiny (kawa, napoje energetyczne)
- unikanie stresu i przemęczenia
- odpowiednia ilość snu
- stosowanie cięższych sztućców lub kubków ułatwiających jedzenie
- fizjoterapia i ćwiczenia poprawiające kontrolę ruchów
U niektórych osób niewielkie ilości alkoholu mogą przejściowo zmniejszać drżenie, ale nie jest to metoda leczenia.
Leczenie farmakologiczne
Jeżeli drżenie utrudnia codzienne czynności (pisanie, jedzenie, pracę), stosuje się leki.
Leki pierwszego wyboru
Najczęściej stosowane są:
- propranolol – lek z grupy beta-blokerów,
- prymidon – lek przeciwpadaczkowy.
U wielu pacjentów zmniejszają one drżenie o około 50–70%.
Leki stosowane w wybranych przypadkach
Gdy leczenie pierwszego wyboru jest nieskuteczne lub źle tolerowane, można rozważyć:
- topiramat,
- gabapentyna,
- klonazepam.
W przypadku drżenia głowy lub głosu czasami stosuje się iniekcje toksyny botulinowej.
Leczenie zabiegowe
Jeżeli drżenie jest bardzo nasilone i nie reaguje na leki, można rozważyć leczenie neurochirurgiczne:
- głęboka stymulacja mózgu (DBS) – wszczepienie elektrod do wzgórza
- MR‑guided Focused Ultrasound – nieinwazyjne zniszczenie niewielkiego obszaru wzgórza
Metody te mogą bardzo wyraźnie zmniejszyć drżenie ręki, gdy leczenie farmakologiczne nie pomaga.
Drżenie samoistne jest chorobą przewlekłą, ale u wielu pacjentów można je skutecznie kontrolować odpowiednim leczeniem.
