Stabilizacja kręgosłupa to zabieg operacyjny, wykonywany w bardzo określonych sytuacjach.
Stabilizację zabiegową, bo o takiej jest mowa, stosuje się w przypadkach nadmiernej ruchomości danego odcinka układu kostnego, którego przyczyny mogą być bardzo różne.
Powodów i wskazań do stabilizacji kręgosłupa jest wiele.
1. Jednym z nich są złamania spowodowane urazem.
Może to być złamanie kręgu/kręgów, ale podobne zabiegi stabilizujące wykonuje się też po złamaniu kości długich, zwłaszcza takich, w których doszło do przemieszczenia się odłamków kostnych lub przesunięcia kości względem siebie.
2. Drugim powodem stabilizacji kręgosłupa może być duży kręgozmyk, czyli znaczne przesuniecie się względem siebie dwóch sąsiadujących ze sobą kręgów.
To powodować może dolegliwości bólowe poprzez ucisk na sąsiadujące struktury nerwowe.
3. Dyskopatia. Usuwa się dysk, gdy uciska na struktury nerwowe, występują zaburzenia czucia, niedowład lub zaburzenia zwieraczy.
4. Następny powód to patologiczne złamanie, spowodowane osteoporozą, z zapadnięciem się kręgów, w taki sposób, że dochodzi do silnego bólu, ucisku na struktury nerwowe, lub powodujące duży deficyt neurologiczny.
5. Kolejnym powodem są zabiegi operacyjne kręgosłupa, spowodowane zmianami nowotworowymi i destrukcją kości w tej okolicy.
6. Deformacje kręgosłupa. (np. skolioza, czy nadmierna kifoza).
Zabieg stabilizacji wykonuje się celem zniesienia ucisku na struktury nerwowe (odbarczenia), przez co złagodzone zostają dolegliwości bólowe oraz w celu zmniejszenia ruchomości i usztywnienia stabilizowanego odcinka.
Zabieg wykonuje sięw znieczuleniu ogólnym i wprowadza się pod kontrolą wzroku, aparatu rtg stabilizatory, śruby płytki, implanty, w zależności od rodzaju zabiegu.
Śruby łączone są prętami, tworzą w ten sposób rusztowanie i zapewniają fiksację operowanych elementów kostnych.
Przy lżejszych złamaniach, bez przemieszczeń kostnych można wykonać stabilizację przezskórną przez małe nacięcia. Uzyskuje się w ten sposób również stabilizację a zabieg jest ograniczony do minimum.
Gojenie pooperacyjne trwa średnio 4-6 tygodni.
Czas potrzebny do wyzdrowienia nie zawsze jest taki sam, uzależniony jest od wieku chorego, ogólnej kondycji, w tym psychicznej, schorzeń współwystępujących.
Wskazana jest jak najszybsze rehabilitacja i uruchomienie chorego w celu zapobieżenia powikłaniom. Rehabilitacja powinna być prowadzona pod okiem rehabilitanta, wskazane jest utrzymywanie właściwej postawy ciała, unikanie podnoszenia ciężarów i nauczenie się właściwego poruszania ciała.
Powikłania
Każdy zabieg operacyjny może skutkować nieprzewidzianymi powikłaniami.
Najczęściej spotykane, to szkodzenie korzeni nerwowych lub naczyń krwionośnych, w trakcie zabiegu.
Powikłania późniejsze, które czasem mogą mieć miejsce to:
– przemieszczenie się implantu,
– infekcja w ranie pooperacyjnej,
– brak zrostu kostnego,
– zakrzepica żył głębokich,
– stan zapalny sąsiadujących kręgów,
– ucisk implantu na sąsiadujące struktury.
Wskazaniem do rozważenia leczenia operacyjnego w schorzeniach przewlekłych jest brak poprawy i silne dolegliwości bólowe po minimum 6 miesiącach leczenia zachowawczego, a decyzje podejmują wspólnie lekarz i pacjent.
