23.02 ŚWIATOWY DZIEŃ WALKI Z DEPRESJĄ.
Depresja to choroba, jak każda inna – cukrzyca, nadciśnienie.
Klasyfikowana jest jako afektywne zaburzenie nastroju. To uporczywe i trwałe uczucie bezsilności, rozpaczy, pesymizmu i braku nadziei, zakłócenie rytmów biologicznych (hyposomnia lub hipersomnia), bóle głowy, zaburzenia koncentracji. Czasem dołączają się omamy lub halucynacje, zmiany apetytu.
Na świecie choruje około 350 milionów ludzi, w Polsce to 4 miliony. Według WHO depresja jest 4 najpoważniejszą chorobą na świecie i jedną z głównych przyczyn samobójstw.
Takiego stanu rzeczy upatruje się w oddziaływaniu zarówno czynników egzogennych (alkohol, choroby, leki, trudne wydarzenia życiowe) i endogennych (genetyczne i metaboliczne, hormonalne).
Objawy depresyjne występować mogą u osób:
-z chorobami tarczycy,
-w chorobie Cushinga,
-po porodzie,
-w okresie menopauzy,
-po lekach.
Depresja towarzyszyć może też między innymi:
-guzom mózgu,
-chorobie Parkinsona,
-przewlekłym zespołom bólowym,
-padaczce.
Znany jest również aspekt genetyczny depresji.
To upośledzone funkcjonowanie neuroprzekaźników w mózgu, a nie oznaka słabości. Stan ten może dopaść każdego, niezależnie od wieku czy statusu społecznego.
To nie jest chwilowe obniżenie nastroju, które zdarza się i jest normalnym zjawiskiem.
W depresji wyróżnia się:
-łagodne epizody depresji,
-umiarkowane epizody depresji,
-ciężkie epizody depresji.
Depresja może prowadzić do trwałej lub czasowej niezdolności do pracy, lub czasowej niepełnosprawności.
Depresja to problem nie tylko dorosłych spotykana jest też u dzieci -1-2% i młodzieży 14%.
Rozpoznanie
Opiera się na stanie klinicznym pacjenta i dokładnie zebranym wywiadzie. Pierwsze rozpoznanie może postawić lekarz rodzinny.
Chory wymaga:
-wykonania badań laboratoryjnych, aby wykluczyć choroby mogące być przyczyną depresji (np. tarczyca),
-konsultacji neurologa i ew. badań obrazowych, w celu wykluczenia zmian organicznych (np. guz mózgu, choroba Parkinsona).
Specjalistycznym leczeniem zajmują się psychiatrzy.
Kierunki leczenia to:
-farmakoterapia,
-psychoterapia,
-terapia społeczna.
Bardzo ważną, jak nie najważniejszą rolę przypisuje się rodzinie i otoczeniu pacjenta, ich bezwzględnemu wsparciu i pomocy, które może nawet decydować o skuteczności leczenia.
